Get Adobe Flash player

Rodzaje i oznakowanie szlaków

Rodzaje szlaków

1. Za szlaki turystyczne należy uznać trasy, których przebieg został oznaczony w terenie zgodnie z niniejszą instrukcją. Lądowe szlaki turystyczne prowadzone są zazwyczaj istniejącymi w terenie: ścieżkami i drogami. Wodne szlaki turystyczne wykorzystują istniejące cieki i akweny.
2.Szlaki powinny umożliwiać dotarcie do najciekawszych punktów topograficznych i obiektów krajoznawczych: widokowych, przyrodniczych, architektonicznych i archeologicznych.
3.Szlaki dzielą się na: piesze (górskie i nizinne), narciarskie, rowerowe (nie są tożsame z "drogami rowerowymi" w pojęciu "Prawo o ruchu drogowym"), konne i wodne. Ponadto wyróżnia się: piesze szlaki spacerowe, szlaki dojściowe i ścieżki dydaktyczne (naukowe).
4.Szlaki narciarskie dzieli się na:
  • szlaki podejściowe, prowadzące z dolin do schronisk górskich, na przełęcze i szczyty, a ich przebieg pokrywa się najczęściej ze szlakami pieszymi górskimi;
  • szlaki grzbietowe, przebiegające wspólnie z pieszymi szlakami górskimi, przy czym w miejscach dla narciarzy trudnych lub niebezpiecznych (np. w terenach zalesionych, wąwozach itp.) wykonuje się narciarskie warianty ich przebiegu;
  • nartostrady jednokierunkowe (zjazdowe).
5.Rozgraniczenie szlaków uznanych za górskie od szlaków nizinnych tworzy linia wynikająca z uzgodnień pomiędzy Komisją Turystyki Górskiej, a Komisją Turystyki Pieszej ZG PTTK.

Oznakowanie szlaków

Podstawowe oznaczenie szlaku turystycznego to prostokątny znak najczęściej o wymiarach 15x9 cm malowany farbą olejną w widocznych punktach. Składa się on z trzech poziomych pasów: dwóch białych zewnętrznych i jednego środkowego w kolorze szlaku. W zależności od barwy środkowego paska mówimy o szlaku:
  • czerwonym;
  • niebieskim;
  • zielonym;
  • żółtym;
  • czarnym;

Znaczenie kolorów szlaków:

  • szlak główny jest zawsze oznaczony kolorem czerwonym np. Główny Szlak Beskidzki, Główny Szlak Sudecki, Główny Szlak Gór Świętokrzyskich, Szlak Orlich Gniazd na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej, Szlak Okolic Łodzi
  • Szlak główny zwykle jest poprowadzony przez najbardziej spektakularne a jednocześnie najciekawsze krajobrazowo i przyrodniczo miejsca danego regionu (w górach zwykle przez najwyższe kulminacje danego pasma). Na pewno nie obejmuje jednak wszystkich wartych zobaczenia atrakcji w danym regionie gdyż jest to nie możliwe. Często do bardzo interesujących miejsc nie są poprowadzone w ogóle szlaki turystyczne.
  • Kolor czerwony oznacza też inne szlaki biegnące w danym terenie nie koniecznie będące szlakiem głównym.
  • kolor niebieski wyznacza szlaki pokonujące duże odległości - dalekobieżne. W Beskidach są to zwykle szlaki idące wzdłuż głównego wododziału karpackiego, którym jest poprowadzona granica państwowa.
  • kolorem zielonym i żółtym znakuje się krótkie szlaki łączące, czasami też dojściowe.
  • kolor czarny wyznacza krótki szlak dojściowy - do jakiegoś miejsca, którym poprowadzenie szlaku dalekobieżnego byłoby nieciekawe, niekorzystne lub niemożliwe. np. przykładowe szlaki dojściowe to:
    - w Górach Sokolich - dojście na Krzyżną Górę (654m.) od schroniska Szwajcarka
    - okolice Łodzi - dojście do rezerwatu Wiączyń od Szlaku Okolic Łodzi
    - Rudawy Janowickie - dojście do zamku Bolczów od MGSP E-B
UWAGA: Kolor szlaku pieszego nie oznacza jego trudności !!! UWAGA !!! Kolor szlaku zjazdowego (nartostrady) oznacza zarazem jego trudność:
zielony -- bardzo łatwy; niebieski -- łatwy; czerwony -- trudny; czarny -- bardzo trudny;

Szlaki jednokierunkowe

W Polsce występują raczej rzadko częściej spotyka się je zagranicą. Występują praktycznie dwie sytuacje zresztą bardzo do siebie podobne kiedy istnieje konieczność ujednolicenia kierunku na danym odcinku szlaku:
a) pierwszy przypadek występuje wtedy gdy na określonej ścieżce występuje dość duże natężenie ruchu turystycznego i jednocześnie takie ukształtowanie terenu że mijanie się na szlaku byłoby niebezpieczne a czasami wręcz niemożliwe. Formy ukształtowania terenu nie pozwalające na mijanie się to:
- wąski grzbiet czyli grań na którym mijanie się mogłoby grozić spadnięciem
- poruszanie się po łańcuchach i klamrach w terenie wysokogórskim w Polsce w Tatrach po bardzo stromych wręcz pionowych skałach, gdzie podczas wiszenia na łańcuchach nieraz w bardzo długich kolejkach - mijanie się jest po prostu niemożliwe. Dodatkowym aspektem są tu spadające z góry kamienie które jeszcze w większym stopniu strącali by idący w drugą stronę turyści.
b) rokliny czyli bardzo wąskie doliny w których ze względu na szerokość oraz częste poruszanie się po wąskich schodkach i kładkach, także mijanie się jest niemożliwe;
c) szlak prowadzi w takim terenie że np. podejście tą ścieżką jest możliwe natomiast zejście tą samą drogą mogłoby się okazać bardzo trudne np. ze względu na bardzo strome zbocze np. Akademicka Perć na szczyt Babiej Góry.
Podobało mi się
 

Ostatnio nas odwiedzili

User Stats
Online : Brak Online
10 Ostatnich Gości
Member Michał Dworak  
2014-09-14 24:11:03
Member alek  
2014-08-17 19:43:41
Member AnthonyWef  
2014-07-26 8:44:54
Member JacentylBram  
2014-07-12 25:51:10
Member AlixPhake  
2014-06-12 25:59:44
Member Thalerkit  
2014-04-24 13:38:31
Member Makomendes  
2014-02-25 15:39:07
Member Kamilaolszew  
2014-02-20 14:38:36
Member michalzups  
2014-02-13 19:09:30
Member JosephSex  
2014-02-07 16:56:47

Ostatnio komentowali